پرده ی نقره ای (جامعه شناسی سینما در ایران)

«نخستین مکان نمایش فیلم برای عموم در تهران در 1283 دو سال پیش از صدور فرمان مشروطیت افتتاح شد. در آن زمان جامعه‌ی ایران عمدتا جامعه‌ای روستایی و صنعتی بود.» اکنون آن جامعه‌ی روستایی و سنتی به جامعه‌ای نیمه‌توسعه‌یافته با جمعیت انبوه شهرنشین، و نهادها و روابط اجتماعی بسیار پیچیده‌تر بدل شده است؛ و این کتاب می‌کوشد تا «تحلیلی از معرفی و گسترش سینما همچون یک نهاد فراغتی، صنعت فرهنگی و هنر ملی، در جامعه و فرهنگ ایران» در این دوران به دست دهد. مولف، این دوران را به هفت دوره‌ی پیدایش، تثبیت، گسترش و مردمی‌شدن، تزلزل جایگاه، بازسازی، توسعه‌ی ناپایدار، و احیای محدود سینماروی و رونق سینمای خانگی تقسیم کرده و رابطه‎ی میان سینما با فرهنگ و سیاست، نقش و جایگاه سالن‌ها و مخاطبان سینما از آن زمان تاکنون و چگونگی گسترش آن در سویه‌های گوناگون جامعه‌ی ایران را در این هفت دوره بررسی کرده است.