فیلسوفان چگونه آثار و مفاهیم فلسفی یکدیگر را میخوانند و میفهمند؟ هایدگر، گادامر، دیلتای، فوکو، در چهار نوشتار مهم از نُه نوشتاری که در این مجموعه آمده است به خوانش و فهم آثار و مفاهیم پیشینیان فیلسوف خود میپردازند: هایدگر به معنا و مفهوم «کیستی زرتشت نیچه» میپردازد تا تفاوت «زرتشت نیچه» را با «زردشت تاریخی» روشن کند؛ فوکو معنا و مفهوم «تبار» و «تاریخ» را در آثار نیچه میکاود؛ گادامر به مقایسهی هگل و هایدگر و کارکرد و اهمیت «زبان آلمانی» در آثار آنان و ترجمهناپذیری زبانشان دست مییازد؛ و دیلتای تاریخ فرهنگی و اجتماعی آلمان از رومانتیکهای آلمانی تا شلایرماخر را میکاود. پایانبخش کتاب نیز فصلی از کتابی است دربارهی جامعهشناس نامدار آلمانی ماکس وبر که در آن براین استنلی ترنر به جامعهشناسی دین وبر دربارهی اسلام میپردازد و میکوشد نسبت میان نظرها یا قضایای پیشنهادی او دربارهی «اسلام و سرمایهداری» و برداشتهای ایدهآلیستی مصلحان مسلمان از نظر وبر دربارهی «اخلاق پروتستان و روح سرمایهداری» و علل ناکامی جامعههای مسلمان در همراهی با پیشرفتهای جامعههای اروپایی در عصر جدید و دلایل عقبماندگی آنان را روشن کند. مقالات دیگری نیز دربارهی «تاریخ پدیدارشناسی» و «زندگی و افکار دیلتای» و مقایسهی مفاهیم «جنون و نوشتار» نزد فوکو و دریدا در این مجموعه آمده است.