کتاب «یادداشتهای روزانه فرانتس کافکا» دربردارندهی یادداشتهای نویسنده در سالهای 1910 و1911 است، کافکا که بسیاری او را از سردمداران مکتب نهیلیسم میشناسند، در این اثر کاملا خصوصی دغدغهها و دلمشغولیها و علایق خود را دربارهی افراد، تئاتر و هنر مینویسد.
از ورای این روزنگارهای نویسنده است که میتوان رهیافتی به اندیشهها و افکار او جست. زیرا گاه نویسنده از خواستهها و رویاهایش و آنچه میتواند آزارش دهد یاد میکند: «به نظر بسیار وحشتناک میآید که مجرد باشی، پیرمردی بشوی که تلاش در حفظ شأن خویش دارد، حال آنکه دعوتی را به التماس میطلبد و هرگاه که بخواهد شبی را در جمع یاران به سر آورد، ناچار شوی غذایت را خودت به خانه ببری نتوانی با احساس اطمینان آسایش خاطر در انتظار کسی باشی …»
در آنچه این کتاب ارائه میکند میتوان تصویر مردی افسرده، تنها، بیمار و گرفتار در روابطی شکستخورده را دید و همزمان میتوان طنز و انرژی مثبت ناشی از یاد دوستان و آشنایان را احساس کرد.