«قطاری که ایستگاه نداشت» داستان مرزهای الکی است؛ رمانی طنزآمیز از نویسندهای ترکیهای، دربارهی روستایی با یک معدن متروک و آدمهایی که سر چیزهای کوچک به جان هم میافتند.
بااینکه مخاطب اصلی رمانهای بهیچ آک بچهها و نوجوانها هستند اما شخصیتهای این داستان، اتفاقهایی که برایشان میافتد و حالوهوای زندگیشان خیلی شبیه حالوهوای زندگی همهی ما، با هر سنوسالی، در ایران است. لابهلای قصهی «قطاری که ایستگاه نداشت» انگار پدربزرگ، خاله یا عمو، دوستان و همسایههای خودمان را میبینیم. سگ پیری که بعضی وقتها کارهای عجیب و غریبی میکند، زنی که با آرزوهای عجیبش به خانهی پدربزرگش برمیگردد، پسربچهای که زیادی لاف میزند، مردی که از بازنشستگی خسته شده و قطار کوچکی که هیچکس، بزرگ یا کوچک، دلش نمیخواهد از آن پیاده شود.
بهیچ آک، نویسندهی این کتاب، در سالهای ۲۰۱۴، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ نامزد جایزهی آسترید لیندگرن و هانس کریستین اندرسن شده و کتابهایش تا امروز به ژاپنی، کرهای، آلمانی و چینی ترجمه شدهاند؛ کتابهایی که بچهها (و البته آدمبزرگها) در کشورهای مختلف جهان آنها را خواندهاند و شخصیتها و اتفاقهای قصههایشان را دوستداشتهاند.
کتاب «قطاری که ایستگاه نداشت» داستانی است دربارهی زندگی اهالی یک روستا که تا وقتی معدنِ روستاشان بوده، کنار هم بودهاند اما با تعطیلشدن معدن، اتفاقهای عجیبی برایشان افتاده است. یادشان رفته چه کارهایی بلد بودهاند، روستا را به امان خدا ول کردهاند و حتی الاغهایشان را بازنشسته کردهاند، تااینکه یک روز زنی میانسال با الاغش به روستا برمیگردد و میگوید «اومدم بازی کنم، با قطار اسباببازی خودم.»
تا آن روز هیچکدام از بچههای روستا یک الاغ را از نزدیک ندیدهاند. اما منور خانم با الاغش آمده تا قطاری بسازد که هم قطار باشد، هم اسباببازی، هم خانه و جایی برای دورهمی. این زن انگار گونهی نایابی از آدمبزرگهاست؛ زن عجیبی که آرزوهای هیجانانگیزی توی سرش دارد.
بهیچ آک، نویسندهی این کتاب، در قصههایش دربارهی تجربهی زندگی در دنیای واقعی مینویسد و کاری میکند تا به خودمان بخندیم، اتفاقها و آدمهای دوروبر را بهتر ببینیم و به چیزهایی که میبینیم بیشتر فکر کنیم.