گذرگاه

داستان گذرگاه، پرواز آزاد تخیل به‌سوی زندگی دوردستی‌ست که چون رنج و عتاب جست‌وجوی هویت ازلی خود را پشت سر می‌گذارد، همان زندگی جاودانه‌ی رویاست که در آن عشق، آفرینش شاعرانه و زمامداری ادبیِ حیات عقل به معنای برین یا افلاطونی آن، چنان در هم بافته‌اند که ارمغانی راستین برای عزم عبور به دیگرجا دست می‌دهد یا چنین توان گفت که چون بی خویشتنیِ رَزان، قدحی به‌‌دست ضمیر عاشق می‌دهد تا او را به میعاد پیوندها و شادمانی‌های دیرین رساند. داستان گذرگاه با نثری شاعرانه که در نوع خود بی‌نظیر و ویژگی نویسنده‌ی آن ‌است، خواننده را با طرح بدیعی از داستان‌سرایی آشنا می‌کند، طرحی که طولانی‌بودن آن شرط ضروری خارق‌العاده‌بودن آن نیست، طرحی که با آغاز و پایانی منسجم، ساحتی یگانه را برای زندگی ذهن پیش می‌نهد و فراتر از قواعد مقرر می‌رود تا ثابت کند که به‌راستی هنوز لذت ادبیات فراتر از هر لذتی در زندگی‌ست.