باکوی زیرزمینی در وادی عشق و مبارزه (مجموعه ادبیات آذربایجان)

ضرباهنگ‏های برخاسته در کوچه‏های گل‏آلودی که آب‏های گوگرددار از آن جاری می‏شد، چونان مارش اردوی فقر و بندگی بود که با همة توش و توان برای پایان دادن به بهره‏کشی به صدا درمی‏آمد. رهگذرانی که واپسین نیروی کار خویش را فروخته بودند و بازمی‏گشتند، برای آنان که می‏رفتند نیروی کار خویش را به لقمه‏ای نان بدل کنند، سلام می‏دادند و عبور می‏کردند. کورسوی لامپ‌های دخمه‏ها در شیشه‏های شکستة پنجره‏ها به زردی می‏گرایید و زغال‏های خاموش را تداعی می‏کرد، حصارهای شکسته با آبگیرهای مازوتی، دیوارهای سیاه و دوده‌گرفته، زنانی که دم در ایستاده و منتظر سرپرست خانواده بودند، کودکان زار و نحیف کارگران و… از همه چیز، به‌آسانی می‏شد به چرایی آغاز رزم و پیکار پی برد.