نیمههای شب، چند ناشناس مخفیانه وارد خانهای در یکی از خیابانهای خلوت حومهی میناپولیس میشوند، آنها پدر و مادر لوک الیس را میکشند و خودش را سوار ماشین ون سیاهرنگی میکنند و میبرند. این عملیات دو دقیقه بیشتر طول نمیکشد. لوک در «موسسه» به هوش میآید. در اتاقی درست شبیه اتاق خودش اما بدون پنجره. بیرون اتاق درهای دیگری وجود دارد که پشت هریک از آنها بچههایی با استعدادهایی خاص - تلهکینزی و تلهپاتی - نگهداری میشوند. آنها را نیز مثل لوک ربوده و به آنجا آوردهاند: کالیشا، نیک، جورج، ایریس و اوری دیکسون دهساله. همهی آنها در نیمهی جلویی ساختمان هستند. کالیشا به لوک میگوید که بچههای دیگری نیز در نیمهی پشتی ساختمان هستند، جایی شبیه «تلهی سوسکها»: داخلش میشی اما هرگز خارج نمیشی.
خانم سیگسبی، مدیر این مؤسسهی شوم، به همراه دیگر کارکنان، آزمایشهای سختی روی این بچهها انجام میدهند و میخواهند سر از استعدادهای فراطبیعی آنها درآورند. اصول اخلاقی جایی در این مؤسسه ندارد. اگر حرفگوشکن باشی ژتون میگیری و میتوانی از دستگاهها خوراکی برداری؛ اگر نه، بیرحمانه تنبیه میشوی. هر بار قربانی جدیدی به نیمهی پشتی ساختمان منتقل میشود، لوک بیشتر و بیشتر ناامید میشود از اینکه بتواند فرار کند و کمک بیاورد. هیچکس تابهحال نتوانسته از مؤسسه فرار کند.
«کتابی که به من یادآوری کرد چرا شیفتهی استیفن کینگ هستم. شخصیتهای کتابهای او آدمهایی هستند که شبها به صدای قطارها گوش میدهند. این آهنگ همیشه لذتبخش است. او در مورد مردم عادی مینویسد. کینگ بیش از هر نویسندهی معاصر دیگری که میشناسم به واقعیات و نگرشهای طبقهی کارگر امریکا نزدیک میشود.»
- دوایت گارنر، نیویورک تایمز