روان کاوی به روایت مدرسه دوباتن

تقریبا همه‌ی ما، از وقتی که به یاد می‌آوریم، با پرسش‌هایی درباره‌ی خودمان روبه‌رو بوده‌ایم: چرا این احساس را دارم؟ چرا آن کار را کردم؟ چرا آن چیز را می‌خواهم؟ چرا آن فرد را دوست دارم؟ در تلاش برای پاسخ‌دادن به این پرسش‌ها، اغلب به این نتیجه می‌رسیم که چیزهایی دور از دسترس، گنگ یا معماگون درباره‌ی ما وجود دارند و تنها با فهمیدن آن‌ها است که می‌توانیم راهی برای پاسخ‌دادن به این سؤالات پیدا کنیم. روان‌کاوی یکی از قلمروهایی است که در دوران جدید، نوید پاسخ‌دادن به بعضی از این پرسش‌ها، یا لااقل افکندن نوری بر آن‌ها، را به ما می‌دهد. روان‌کاوی دانشِ سخن‌گفتن از همان امور گنگ و معماگون است. این دانش از رفتار و گفتار آشکار و تجربه‌ی خودآگاهی فراتر می‌رود و با کنکاش در ناخودآگاه می‌کوشد جهان تجربه‌های ما انسان‌ها را قابل‌فهم‌تر کند و امکان‌هایی برای تغییر پیش رویمان قرار دهد. در کتابی که پیش رو دارید، تمرکز بیش از هرچیز بر روان‌کاوی به‌مثابه‌ی شیوه‌ای برای درمان است و به‌تناسب، صحبت از نظریه‌ی ذهن روان‌کاوانه هم به میان می‌آید. در پرداختن به این دو حوزه نیز، کتاب بیش از هرچیز، نگاهی کاربردی دارد و در پی آن است که ابزارهایی برای شناخت و عمل در اختیار مخاطبانش قرار دهد.