آدمکش

آنتونی شفر در ایران و جهان بیشتر با نمایشنامه و فیلمنامه‌ی درخشان بازرس شناخته شده است که به‌خاطر نگارش آن هم جایزه‌ی تونی را از آن خود کرده و هم جایزه‌ی ادگار آلن پو را. او در نمایشنامه‌ی آدمکش به تکنیک‌های خودش در طراحی پیرنگ و رودست‌زدن‌های پیش‌بینی‌ناپذیر رجوع می‌کند. اما این تنها جذابیت این نمایشنامه نیست. او سی دقیقه‌ی آغازین نمایشنامه‌اش را در سکوت مطلق و فقط با کنش‌های عینی و تصویری پیش می‌برد که می‌تواند برای هر کارگردان و بازیگری چالش‌برانگیز باشد. چالش اجرای سی دقیقه سکوت و سپس شروع گفت‌وگوهای نمایشنامه برای خیلی‌ها وسوسه‌برانگیز است. شفر خشونت افراطی و تندوتیز نمایشنامه‌اش را با لحظاتی از طنز تلطیف می‌کند تا نمایشنامه در عین جذابیت و سرگرم‌کنندگی در مسئله‌ای که مطرح می‌کند نیز عمیق شود و مخاطب را به فکرکردن وادارد. خلاصه اینکه این نمایشنامه در عین داشتن جذابیت‌های یک نمایش خوش‌ساخت، بدعت‌گذارانه نیز عمل کرده و در پرداخت به مضمون نیز عمیق عمل می‌کند. به لحاظ چالش‌های اجرایی نیز درخور توجه است و حاصل کار نمایشنامه‌ای است که چه خواندنش و چه دیدنش در اجرا می‌تواند لذت‌بخش باشد.