آیرونی

امروزه هیچ‌چیز معنایی صریح ندارد. بافت تاریخی ما عمیقا آیرونیک است. ما در جهانی از نقل قول، التقاط، وانمود و بدبینی زندگی می‌کنیم؛ یک آیرونی کلی و فراگیر. آیرونی به‌دلیل سادگی تعریفش به طرز عجیبی تعریف‌ناپذیر است. لذا ما باید معضل آیرونی را بشناسیم. اگر فقط متن را در اختیار داریم، چگونه می‌توان معنایی دیگر یا معنایی آیرونیک داشت؟ مگر مراد از معناداربودن این نیست که مفهومی یا عمقی در متن هست که درمقابل سطح آن قرار می‌گیرد؟ و اگر این معنای دیگر وجود دارد و ما فقط این معنا را از طریق آنچه صریحا گفته می‌شود می‌دانیم، ماهیت و موقعیت این معنا چیست؟ آیرونی نه به دست می‌آید و نه می‌توان بر آن غلبه کرد. همیشه یک آیرونی خاص وجود دارد، همیشه مخمصه‌ای در مورد فاصله‌ی بین وجود فرد و معنایش، هم برای خودش و هم برای دیگران، وجود دارد. کتاب پیش رو به بررسی سیر مفهوم آیرونی در فلسفه، از افلاطون تا نیچه، دریدا، دومان و دلوز می‌پردازد.