طرح واره نظریه ای درباره احساسات

انسان جادوگرِ انسان است. این جمله را می‌توان محور دیدگاه سارتر درباره‌ی احساسات آدمی، ماهیت و کارکرد غایی آن دانست. ما با احساسات‌مان یکدیگر را مسحور می‌کنیم؛ اما سحری که نه خود از چگونگی آن باخبریم و نه اصولا می‌دانیم که آنچه با دیگری کرده‌ایم نوعی ساحری بوده؛ ما نیز به‌‌نوبه‌ی خود مسحور دیگری می‌شویم؛ و آن دیگری هم نمی‌داند که با احساساتش اغوای‌مان کرده… همه‌ی ما در بازی سلسله‌وار احساساتمان، هدفی را دنبال می‌کنیم، هدفی که دست‌کم نمود تحقق‌یافته‌ی آن جوهری عقلانی و حسابگرانه دارد. ساختار مفهومی نگاهِ سارتر در این کتاب غریب می‌نماید. او در بحبوحه‌ی گفتمان اگزیستانسیالیستی ناگاه صحبت از وجود کیفیتی ماکیاولیستی در اعماق وجود ما می‌کند، هرچند شاید سویه‌ی دیگری از نگاه فلسفی سارتر که حضور دیگری را «جهنمی» می‌داند با این نگرش او سازگارتر باشد.