آنجا که ماه خانه دارد

در داستان «آنجا که ماه خانه دارد» سال ۱۹۴۰ است و آنای نُه‌ساله، ادموند یازده‌ساله و ویلیام دوازده‌ساله که بعد از مرگ پدر و مادرشان با مادربزرگ در لندن زندگی‌می‌کردند، حالا مادربزرگشان را نیز از دست داده‌اند و پای جنگ جهانی دوم هم به پایتخت انگلستان باز شده است. از بد روزگار مادربزرگ هیچ وصیتی برای بچه‌ها به جا نگذاشته و این سه خواهر و برادر باید به اجبار از شهر و دیار جنگ‌زده‌شان خارج شوند و سرپناهی برای خود بیابند. آنا، ادموند و ویلیام با دانش‌آموزان یک مدرسه همراه می‌شوند و به یک روستا می‌روند تا جای امنی در خانه‌ی ساکنانش برای خود پیدا کنند، اما آیا خانواده‌ای حاضر می‌شود هر سه تای آن‌ها را باهم بپذیرد و خواهر و برادرها از هم جدا نشوند؟ آن‌هم در شرایط جنگی و کمبود غذا؟ داستانی دلگرم‌کننده درباره‌ی اهمیت خانواده و رویارویی با سختی‌های زندگی که نویسنده‌ی آن داستانش را از روایت‌های انتقال بچه‌ها در دوران جنگ جهانی دوم الهام گرفته است.