اگر دوست دارید کتابی که میخوانید، تجربهای تازه و جذاب همانند نخستین سفر به جایی ناشناخته، باشد؛ «هیلدا» انتخاب بسیار خوبی برای شماست؛ بهویژه اگر علاقهمند به نمایشنامه یا داستان باشید.
ماری اندیای نویسندهی «هیلدا» بدون اینکه دغدغهی اجراشدن متنش را داشته باشد، آن را نوشته است. به همین دلیل هیچ شرح و توصیفی برای موقعیت صحنهها و همچنین شخصیتها نداده است. کل متن دیالوگهایی است که بین شخصیتها ردوبدل میشود و تمام اطلاعاتی که نویسنده راجع به داستان، شخصیتها و در صورت لزوم موقعیتها و صحنهها لازم دارد، دردل همین دیالوگها قرارداده شده است. سبک نوشته شدن «هیلدا» بهگونهایست که علاقهمندان ادبیات داستانی نیز میتوانند آن را همانند یک رمان متفاوت با لذت در یک نشست بخوانند.
در «هیلدا» خانم لومرشان برای رتق و فتق امور منزل و فرزندانش، قصد دارد خدمتکاری بنام هیلدا را استخدام کند. با اینکه هیلدا شخصیت محوری نمایشنامه است و مدام دربارهی او صحبت میشود، خودش بهطور فیزیکی در نمایشنامه نقش ندارد؛ اما در جایجای آن سایهی حضورش سنگینی میکند، و حتی نام نمایشنامه نیز از اسم او گرفته شده است.
خانم لومرشان که در طول نمایش یک طرف همه دیالوگهاست. زنی از طبقهی مرفه اجتماعی است و این خاستگاه به او اعتمادبهنفسی بخشیده تا در هنگام برقراری دیالوگ با دیگران، با تحکم سخن گفته و نقشی تقریبا متکلم وحده داشته باشد. او بیشتر از دیگران حرف میزند و آنها (شوهر هیلدا، خواهرش) اغلب کوتاه و تنها در چند کلمه پاسخ او را میدهند.
نمایشنامه «هیلدا» از وضعیت انسان در دنیای معاصر سخن میگوید، تنهایی عمیق آدمها دنیایی در ظاهر تغییریافته اما در باطن چون گذشته؛ دنیایی که زشتیهایش تنها در ظاهر شکل عوض کردهاند، در چنین دنیایی که حتی بردهداری، شکلی تازه به خود گرفته است. رفتار خانم لومرشان با هیلدا اگرچه دلسوزانه از سر محبت مینماید اما در حقیقت با ظاهری انسانی در حال مسخ هویت دیگر است.