نشانه شناسی تفسیر عرفانی

نشانه‌شناسی تفسیر عرفانی یکی از معدود آثار تألیفی در زمینه‌ی تفسیر عرفانی است که برای نخستین‌بار توسط انتشارات هرمس در زمستان ۱۴۰۳ منتشر می‌شود. هدف از این تحقیق ارائه‌ی کتابی در زمینه‌ی نقد ادبی نیست، بلکه تلاشی است که تا حد امکان الگوها و ساختارها و نظام نشانه‌های موجود در ژانر تفسیر عرفانی را به‌طور کلی بررسی کند و به این منظور از روش‌های مختلف نقد ادبی سود برده است. مسلّم است که هریک از دستگاه‌های نقد قوانین و نقاط قوت و ضعف خود را دارد و در مواردی نیز این دستگاه‌ها یکدیگر را نفی می‌کنند. نگارنده‌ی این اثر به منظور دستیابی به روش‌های مناسب برای بررسی متن تفسیرهای عرفانی تا جایی که توانش اجازه می‌داده و با موضوع ارتباط داشته از دستگاه‌های مختلف نقد استفاده کرده و خود را پایبند به یک دستگاه فکری نکرده است. هرجا هدفش اقتضا می‌کرد از تلفیق این دستگاه‌ها با یکدیگر ابایی نداشته و هر روشی را که به‌نوعی به هدف او، که تعیین الگوها و قراردادهای حاکم بر نظام نشانه‌های تفسیر عرفانی به منظور درک چگونگی تحول زبان عرفانی در این تفسیرها است، کمکی می‌کرد و فایده‌ای داشت مورد استفاده قرار داده است.