آنچه رمانهای لوکاره، و بهویژه پیلهور، خیّاط، سرباز، جاسوس، را جذّاب میکند چیرگیِ نویسنده و اهلیتش بر موضوعی است که روایت میکند؛ مثلا زبانِ فنّیِ کارکنانِ حیطهی اطّلاعات بسیار دقیق نقل میشود. خوانندهی رمان در بخشِ بزرگی از کتاب درگیرِ گروهی از کارمندانِ اطّلاعاتی است که نامِ «سیرک» را بر خود گذاشتهاند، درگیرِ طرزِ رفتار و ارتباطات و خیانتهای آنها، و ازاینرو باید شکیبایی از خود نشان دهد. عدمِقطعیت همهجا را فراگرفته است و هم بر کاراکترها سایه انداخته است و هم بر خواننده. به نظر میرسد عاملی در حلقهی سیرک نفوذ کرده است و هیچکس هیچ سرنخی ندارد. مهارِ اوضاع دارد از دست خارج میشود. به کسی در یک مدرسهی پسرانه از پشت تیر زدهاند و از سرِ راه برش داشتند، ولی این هم معلوم نیست کارِ که بوده است. جُرج اسمایلی شخصیتِ اصلیِ این داستانِ پُرگره است که هم در عشق و هم نفرت شکستخورده محسوب میشود؛ به نظر میرسد کارش در روابطِ عاطفی و شغلی تمام شده باشد. مثلثِ عشقیای که میانِ او و همسرش و یکی از همکاران سرشناس و تودلبرو و کاربلدش شکل گرفته بود با سردیِ همسرش، آن، نسبت به او به پایان رسیده است. همهی این رابطهها و ناکامیها و خیانتها اوضاع را بغرنجتر از حدّ انتظار میکند، ولی چیزِ دیگری نمیشود از جهانِ ویژهی لوکاره چشم داشت: احساسِ مهلکِ سرگشتگیِ روحی، ملالِ کُشندهی میانسالی، و وادادن دربرابرِ این نبردِ بیامان برای زنده ماندن. داستان داستانِ درونِ سردِ کسانی است که در جبههی نیکی جنگیدهاند، خوب هم جنگیدهاند، امّا نصیبشان فقط تلخی و سرخوردگیِ باختن در نبردِ زندگیِ خصوصیشان بوده است. بازیِ کثیف و پرحیلهای است زندگی، و به نظر میرسد کمتر کسی مانندِ لوکاره پیچوخمهایش را میشناسد و میتواند با چنین گیراییِ کارآمد و خاص و پوشیدهای بیانش کند.