در کتاب "هنر رهاسازی" فرا میگیریم که چگونه تفکری ناوابسته را انتخاب کنیم و بتوانیم در روندهایی تعقلی، آن را در زندگی روزمره و تجربههای زیستهمان پیاده کنیم. این فراگیری نیز نوعی کسب مهارت است و نه چیزی دیگر. نویسنده و پژوهشگر ما، دیمن زهاری دیدس، در مقدمهی کوتاه کتابش تاکید میکند بیشتر ما آدمها با افکار و عواطفی منفی روبهرو میشویم که ریشه در فقدانها و یا در توقعات اشتباه و رویاهای مخدوشمان دارند. زهاری دیدس معتقد است زمانی که ما بتوانیم خود را از یاس و حسرت و خاطرات زجرآور رها کنیم، رهایی احساسی را تجربه خواهیم کرد که این حالت رهایی در تصمیمات و میزان خویشآگاهی ما بروز میکند.
اما پرسش اصلی اینجاست: "چگونه خود را به مرحلهی رهاسازی احساسی برسانیم؟"
به عبارتی این رهاسازی چگونه رخ خواهد داد. خود نویسنده_پژوهشگر ما میگوید هنر رهاسازی نه یک مباحثه پنداشتی که طرحی عملی جهت فائقآمدن بر موانعی ذهنی و عاطفی است که موجب ملال و آزار ما میشوند.
این کتابکار پایه و خودآموز است و روندی خودشمول دارد. مثل یک کارگاه آموزش فردی، مرحلهبهمرحله ما را پیش میبرد تا ذهنیت ناوابسته را تجربه و در خود پایدار کنیم. از مزایای تمرین و کسب مهارت ذهنیت ناوابسته میتواند این باشد که هدف خود را دنبال کنیم حتی زمانی که در تحققیافتنی بودن آن دچار تردید میشویم. این نگرش ما را از منت سرمایهگذاری خودمان بر خودمان و همچنین باور غلط هدررفتن سرمایهی مادی یا نمادینمان، برحذر میدارد.
از جمله مهارتهایی که در کتاب حاضر میآموزیم بالابردن عزتنفس است. چرا این موضوع مهم و ضروری است؟ نویسنده توضیح میدهد که چگونه عزتنفس ضعیف، باعث میشود روند عمل رهاسازی با مانع مواجه شود. تا زمانی که فضای ذهنی ما انباشته از اتهامزنی به خودمان باشد، مدام مورد نکوهش خود هستیم و خود را لایق شکست و بیمصرف میدانیم. این روحیه ما را مدام در بزنگاه اشتباهات و نومیدیها نگاه میدارد و مغاک گذشته هرآینه پیش روی ما گشوده است. ازاینرو چیزی به نام امکان فردا منتفی میشود و تجربهی حس رضایتمندی، دیریاب و دورازدست به نظر میرسد.