فوتبال، «فراپدیده»ای جهانی است که کفشهایش به پای همه اندازه میشود؛ از پزشک و ریاضیدان گرفته تا سیاستمدار و فیلسوف. و این آخری مدتها است که تلاش میکند راهی برای ندیدن، انکار کردن و یا دستکم «بازیچه» خواندن فوتبال بیابد و نمیتواند.
حالا اگر «فیلسوفی فوتبالی» پیدا شود که از جنس خودمان باشد و فوتبال را از دید یک هوادار ببیند، داستان کمی عوض میشود. آنجا است که پاسخهای فیلسوف دوستدار فوتبال به پرسشهای اساسی که خودش و همقطارانش دربارهی این پدیدهی جهان شمول طرح کردهاند، دریچهای جدید برای همهی فوتبالیها و حتی غیرفوتبالیها باز خواهد کرد.
استیوِن مامفورد، فیلسوف انگلیسی و مدیرگروه و استاد متافیزیک در گروه فلسفهی دانشگاه دورهام با همین دیدگاه، کتاب «فوتبال، فلسفهی پشت بازی» را پدید آورد. او که در ویکفیلد یورکشایر متولد شده، از کودکی شیفتهی فوتبال و باشگاه شهرش شفیلد یونایتد بوده و در این کتاب تلاش کرده تا فوتبال و راز جذابیت آن را از دیدگاه یک فیلسوف واکاوی کند و جنبه های فلسفی این بازی را به شکلی ساده و قابلفهم برای همه- بهویژه هواداران فوتبال- به تصویر بکشد. پای فیلسوفی مثل مامفورد در کفش فوتبال، نتیجه را خواندنی، موجز و قابلدرک کردهاست.
به قول فیلسوف فرهیخته، دکتر رضا داوری اردکانی بزرگوار، «فوتبال نمیتواند نباشد چون جزء لوازم جهان ما شدهاست و در گردش چرخ این جهان سهم و جایگاهی دارد. به قسمی که اگر نباشد گردش کارها مختل میشود یا اگر میگویید هماکنون اختلال در این گردش پدیدار شده است، میگویم نبود فوتبال این اختلال را شدت میبخشد.»