«دوست من» داستان مرد جوانی را حکایت میکند که در رویاهایش فیلم دوست دوران کودکیاش را که از دنیا رفته، بازسازی میکند؛ فیلمی که هرگز کسی آن را ندیده است. این ماجرا در یک شهرستان کوچک رخ میدهد و متن بازنویسی از نمایش «رویدادها»ست که سال 1994 در تئاتر «من دُر» به کارگردانی ژان کریستیان گرینوالد اجرا شده است. نمایشنامه نُه شخصیت دارد و در 36 صحنه نوشته شده است.
ویژگی اصلی «دوست من» متنمحور بودن آن است که در سایر آثار پومرا و همینطور نوع جدید تئاتر فرانسه که از آن سخن رفت، وجود دارد. در واقع نوعی ساختارشکنی در نوشتار این اثر وجود دارد که خوانش، درک یا به احتمال بسیار ترجمهی آن را نیز دشوار میکند و به عبارتی بیشتر همهچیز در زبان نمایشنامه اتفاق میافتد نه در اتفاقات روی صحنه. ازاینرو در چنین اثری نباید بهدنبال قصه بود، بلکه بیشتر باید در کمین اتفاقی بود که در زبان رخ میدهد. شیوهی روایت نیز بهگونهای است که از روال خطی میگریزد و هیچ آغاز و پایانی بر آن متصور نیست. گاهی متن در لابهلای خود معنایی را نهان میکند که باید با رسوخ به لایههای زیرین به آن دست پیدا کرد.
شخصیتهای «دوست من» غالبا عادیاند و نقشی جز اینکه شاهد و نظارهگر وضعیت بوده و آن را گزارش بدهند، ندارند؛ اما درعینحال میتوان گفت این نمایشنامه انسانمحور نیز هست؛ بهگونهای که در آن از تیپسازی پرهیز شده است. آنری، یار آنری، مادر ژُرژ، پدر، برادر ژُرژ، ژرژ، یار ژُرژ، مرد فیلم و زن فیلم بهعنوان شخصیتهای این نمایشنامه، روی صحنه سخن میگویند اما گویی شخص دیگری این زبان را برای آنها انتخاب کرده و آنها فقط به حرف در میآیند.