رایس در این نمایشنامه جلسهی دادگاه، اعدام و سفر آقای صِفر به زندگی پس از مرگ را به تصویر میکشد. «ماشین حساب» در حقیقت نمایش زندگی روزمرهی کارگری یقهسفید در قرن بیستم است که تحت تأثیر ایدیولوژیهای سرکوبگر جامعهی سرمایهداری قرار دارد. نویسنده در این اثر به چگونگی مکانیزهشدن مشاغل و این موضوع که چنین روندی چطور آرامآرام منجر به ازدستدادن عواطف انسانی میشود پرداخته است. نمایشنامهی «ماشین حساب» را میتوان نقدی بر تکنولوژی دانست. رایس این اثر را هنگامی نوشته که ادارات و کارخانههای آمریکا بهسرعت درحال مکانیزهشدن بودهاند و در این مقطع بسیاری از کارگران، کار خود را در برابر پیدایش ماشینها از دست دادند. رایس زندگی در جامعهی سرمایهداری را با این دلیل مورد انتقاد قرار میدهد که چنین روندی مانع زندگی خودمختار انسان و عدم بهرهگیری او از زیست خود شده و محل کار را تبدیل به مرکز سرکوب توسط افراد قدرتمند و ثروتمند میکند تا افرادی از تلاش کارگران به نفع خود سود ببرند. این روند باعث جدایی انسان از وجود و طبیعت ذاتیاش و موجب محرومیت او از ماهیت معنوی خود میشود. بیگانگی میتواند بهطور کلی با ایجاد زمینه برای پیشرفت و سرمایهگذاری همگان بهصورت مساوی در یک جامعهی آزاد حذف شود. این نمایشنامه را میتوان سمبل تمام افرادی دانست که بهسبب تغییرات ماشینی زندگی مشاغل خود را از دست دادهاند.
آقای صِفر وقتی متوجه میشود یک ماشین جایگزین او شده، رئیس خود را میکشد. او پس از اینکه به همین دلیل در مکانی مانند بهشت موسوم به سرزمین الیسیوم به دار آویخته میشود، پی میبرد که زندگی غیرقابل تحملی داشته است. وی از ماشینی که جایگزینش شده نفرت دارد و حس میکند در تمام زندگیاش مانند یک ربات کار کرده است.
«ماشین حساب» نمونهای از جایگزینی ماشین به جای انسان و تبعات آن در زندگی است. ترجمهی نمایشنامهی «ماشین حساب» سلیس و روان است و توانسته پیام این متن را به همان صورتی که در زبان مبدأ بوده به زبان مقصد منتقل کند.