مردان در جنگ:پارسیان،پارتیان و ساسانیان

ایرانیان باستان مردمانی جنگجو بودند. در دوره‌ی هخامنشیان، ارتش منظمی از پیاده‌نظام و سواره‌نظام وجود داشت، اما گروه برگزیده‌ی ارتش، واحد 10هزار نفری معروف به گارد جاویدان بود که مسئولیت محافظت از خاندان سلطنتی و دفع یورش‌های دشمن‌را بر عهده داشت. در دوره‌ی پارتیان (اشکانیان) گرچه ارتش فاقد واحدهای منظم سابق بود، اما با دارابودن واحدهای سواره‌نظام با ‌اسلحه‌های سبک و بسیار کارآمد، توانست در نبردهای خود با سلوکیان یونانی و بعدها رومیان، قدرت خود را به رُخ دشمن بکشد و ارتش مجهز آنان را از پای درآورد. اوج اقتدار این واحدها در نبرد کاراهه (حرّان) بود. در دوره‌ی ساسانیان، ارتش ایران به استفاده از سواره‌نظام همراه با اسلحه‌ی سنگین روی آورد. این سواره‌‌نظام با بهره‌گیری از مدرن‌ترین تجهیزات نظامی آن دوره، به قدرت اول منطقه تبدیل شد تا جایی که حملات چندین‌باره‌ی رومیان را دفع کرد و حتی در دورانی توانست بخش‌هایی از سرزمین‌رومیان را به تسخیر خود درآورد. کتاب پیش رو نگاهی دارد بر ارتش و نیروهای نظامی ایران در این سه دوره‌ی تاریخی و جنگ‌هایی که این سه سلسله‌ی ایرانی در آن حضور داشتند. آرایش نظامی، ابزار جنگی، عملکرد پادشاهان در این جنگ‌ها و سرانجام هر جنگ در کتاب بررسی شده است.