وارن باکلند در کتاب حاضر بیش از آنکه در پی ارائهی نظریهی تازهای درخصوص روایت و روایتگری در سینما باشد تلاش کرده خلاصهی مفیدی را از چند نظریهی روایتشناسی فیلم عرضه کند. وی کتاب را به دو بخش تقسیم کرده؛ در بخش نخست «مقدمات» ابتدا بیان میکند که سینما ضرورتا رسانهی داستانگو نبود و بهدلایلی چند به داستانگویی روی آورد. وی با بررسی چند فیلم عناصر اصلیِ داستانگویی سینمایی را ترسیم نموده و سپس ظهور روایت و روایتگری و عاملهای روایت را در سینمای آغازین بررسی کرده است. باکلند عواملی را برمیشمارد که در انتقال سینمای جاذبهها به سینمای انسجام روایتی نقش داشتهاند.
باکلند در بخش دوم این کتاب، مفاهیمی را که در بخش نخست مطرح ساخته در زمینهی سینمای فمینیستی، سینمای هنری، فیلمهای پازلی، و فیلمهای برگرفته از منطق بازیهای ویدئویی بهکار بسته و تحلیلهایی خواندنی ارائه کرده است. نکتهی مهم این است که باکلند بهجای ارائهی بحثهای صرفا نظری، همواره از فیلمهای آشنا نمونه آورده است. این نمونهها علاوهبر اینکه کتاب را گیراتر ساختهاند، مثالهایی را فراروی علاقهمندان قرار میدهند تا بتوانند با تکیه بر مفاهیم این کتاب فیلمهای دیگری را نیز به همین روش تحلیل کنند.