کتاب مادرم

کوئن در اثر پیش رو از زنی عزیز نوشته است، زنی که اکنون پیکر بی‌جانش در دل خاک آرمیده و دیگر او را در کنار خود ندارد. زنی که پسرش، کسی که از او به وجود آمده هنوز بر روی زمین است درحالی‌که جسم خودش برای همیشه از سطح زمین محو شده است. کوئن در ابتدا از شبی می‌گوید که در آرامشی ساختگی به‌دور از مردم نشسته و قلم روان خود را برای نوشتن به حرکت درآورده است و سپس سری می‌زند به خاطرات گذشته، خاطراتی که مادرش هنوز در آن زنده است، مادری که عشق به پسرش در وجودش جوانه می‌زند، زنی که جواهرات و مرواریدهایی که مایه‌ی مباهاتش است و نشان از خانواده‌ی باشکوهش دارد به پول مبدل می‌کند تا آن را به پسر عزیزش ببخشد، پسری سرخوش و فارغ از جهان که طی چند روز اسکناس‌ها را در دستان جوان و چابکش نیست‌ونابود می‌کند. زنی که خود را می‌آراید تا در چشم دو مرد زندگی‌اش، همسرش و پسرش، بدرخشد. مامانی که دیگر نیست...