کتاب رسالهی منظوم خرقانینامه اثری از محمدجواد گوهری نویسنده و پژوهشگر شناختهشدهی ایرانی است. نویسنده در ابتدای کتاب به قلم خود بهزیبایی هدف از نگارش آن را بیان کرده است.
این اثر متشکل از مجموعهای از اشعار است که داستانهایی در عشق و حکمت و مدارا را به تصویر کشیده است. بخش عمدهی کتاب متضمن داستانی نسبتا طولانی است در مورد ابوالحسن خرقانی، صوفی و عارف برجستهی ایرانی. اصل این داستان بهگونهای بسیار مختصر در منابع قدیم آمده است. لیکن در اینجا با بهرهگیری از ویژگیهای شخصی خرقانی و استفادهی گسترده از تخیل، داستانی به شعر پرورده شده که خود در درون حاوی داستانهای فرعی و کوچکتر است. بنابراین دقت تاریخی و سندیت علمی را از این اثر نباید جست و یا توقع داشت. البته کوششی به عمل آمده است که مفاهیم عمومی ولی قابلاعتنایی همچون ماهیت رویا و خواب و طبیعت مکاشفه تا حدی بهنحوی جدیدتر و واضحتر به بیان درآید. کما اینکه بههمپیوستگی اموری نظیر مدارا و رنجپذیری با تکامل معنوی هم با عرضهی جدیدتری به تصویر کشیده شده که تا حدی بتواند برای خوانندگان قابلفهمتر باشد. گزینش ابوالحسن خرقانی هم خود بدان سبب بوده است که وی بهدلیل نوع خاص شخصیت عرفانی و معنوی میتواند نمایندهی بهتری برای اموری نظیرِ خوداتکایی و تحمل رنج مدارامندانه باشد. در کنار داستان خرقانی داستانها و مضامین منظوم کوتاهتری هم آورده شده است که غالبا بیانگر اسرار معنوی و نکتههای حکمتی است.