سنگ،سین آخر

سنگ، سین آخر، در شب پایانی سال، سی‌ام اسفندماه، و در یک قبرستان روایت می‌شود. مردی جوان برای به‌خاک‌سپردن جنازه‌ی عمویش، راهی روستا شده و چاره‌ای ندارد جز اینکه شبی را در قبرستان سپری کند. بهار در راه است اما سوز سرما شباهتی به بهار ندارد، هوا بلاتکلیف است، درست مثل سی‌ام اسفند که روزی بلاتکلیف است. داستان با گفت‌وگوی میان شخصیت اصلی کتاب و یحیی پیش می‌رود، قبرکن ده، و سروشکلی نه‌چندان پرتب‌وتاب و هیجان‌انگیز، اما آرام و تامل‌برانگیز به خود می‌گیرد. کتاب با تحریک کنجکاوی مخاطب را با خود همراه می‌کند و او را از نیمه‌تمام گذاشتن ماجرا باز می‌دارد.