این نمایشنامه دو شخصیت اصلی دارد. زن و مردی به نامهای سالی تالی و مت فریدمن که درگیر رابطهای عاشقانهاند. رابطهای که دارای افتوخیزهای فراوان است و زن به نظر ناامید از ادامهی آن میآید. سالی مخالفت خانوادهاش را مانعی بزرگ بر سر راه تداوم رابطهشان میبیند اما مت این موضوع را کوچکتر از آن میبیند که بتواند خللی در مسائل میان آنها بهوجود آورد. او زمینهی یک گفتوگوی پویا را فراهم میآورد و میکوشد طی مناظرهای عاشقانه، سالی را مجاب و امیدوار کند. مرد از پیشینهی تحصیلی و اندوختهی مطالعاتیو طبع طنازش بهطور همزمان بهره میگیرد تا به مکالمهشان جذابیت ببخشد. به همین خاطر است که سرتاسر نمایش از استعارات طنز او آکنده است. تعابیری که نهتنها به نقاط مختلف ارتباطشان طعنه میزند، بلکه معضلات اجتماعی آمریکای دههی چهل را نشانه گرفته است.
داستان در اواخر جنگ جهانی دوم اتفاق میافتد و انتخاب موقعیت تاریخی نیز بر کشمکشهای میان شخصیتها افزوده است. درگیریهای اقتصادی جامعهی آمریکا و دغدغههای سیاسیشان بهوضوح در مواجههی این زوج جوان دیده میشود. مت، سالی را از قشر مرفهی میداند که همهی ابعاد زندگیشان در سایهی تئوری کسب لذت طبقهی مرفه تعریف میشود؛ تئوریای که لذت در آن، بر اساس دارایی انسانها معنا پیدا میکند. سالی در برابر چنین تحلیلی، موضعی تدافعی میگیرد. اما هجوگویی منتقدانه در کنار استدلالهای منطقی مت، او را بهتدریج منعطف میسازد. سالی بهسبب تفاوتهای طبقاتی که خانوادهاش مدام بر آن پا میفشارند، مت را گزینهی مناسبی برای ازدواج نمیبیند، اما به نظر میرسد، تمامی بحرانهایی که در پانزده سال گذشته بر سر آمریکاییان آمده، نقطهی عطفی را در نگاه طبقاتیشان رقم زده و حالا رویاروییِ مت و سالی حاصل همین تحولات و چرخشها در دیدگاههای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی آنهاست.