«رانندگی برای خانم دیزی» جایزهی پولیتزر سال 1988 را از آن خود کرد و در صدر نمایشنامههای برتر نیمهی دوم قرن بیستم آمریکا قرار گرفت. نمایشنامهای که با تمرکز بر روابط انسانی و اختلافات قومی، نژادی و طبقاتی، سعی در بهتصویرکشیدن یکی از بزرگترین معضلات اجتماعی آمریکای دهههای 40 تا 70 دارد.
نقشآفرینان این درام، زنی به نام خانم دیزی ورتان، پسر میانسالاش، بولی و رانندهاش هوک کلبرن هستند. خانم دیزی بااینکه پا به سن گذاشته و مانند گذشته قادر به رانندگی نیست، اما بر این کار اصرار دارد و هربار با تصادفی بزرگ به خانه بر میگردد که منجر به اسقاطیشدن ماشین میشود و شرکت بیمه را وا میدارد تا ماشین تازهای در اختیار او بگذارد. بولی که نگران سلامتی مادر است، میکوشد او را مجاب به استخدام رانندهای کند. اما دیزی مقاومت میکند و مشاجراتی میان آنها در میگیرد. دیزی معتقد است استخدام راننده تنها هزینه و حضور یک غریبهی مزاحم را بر خانوادهی آنها تحمیل میکند. اما بولی به او قول میدهد که با دقت فراوان رانندهای را گزینش کند که حداقل هزینه و گرفتاری را برایش داشته باشد. پس از چند مصاحبه، هوک کلبرن که پیرمرد سیاهپوست بذلهگو و درعینحال سرسختی است، برای شغل رانندگی انتخاب میشود.
عمدهی فضای نمایش را درگیریهای میان هوکِ راننده و خانم دیزی اشغال میکند. آنها در یک بازهی زمانیِ بیستوپنجساله و در فرآیندی پرفرازونشیب، نحوهی سلوک و رفتار روادارانه را در قبال یکدیگر میآموزند. هر دوی آنها به اقلیتهایی تعلق دارند که در جامعهی آمریکایی، زمینهی قضاوت وسیعی برایشان وجود دارد. مرد سیاهپوست است و دیزی پیرزنی یهودی و نسبتا ثروتمند است که مدام برچسب خست و پولپرستی را با خود میکشد.