تجربه گرایان (تاریخ فلسفه غرب 5)

یکی از مناقشات تاریخی بزرگ در فلسفه‌ی توصیفی بود که برتراند راسل برای ستیز ایدئولوژیکی میان عقل‌گرایان و تجربه‌گرایان برگزید، یعنی ستیز میان عقل و تجربه در مقام منابع شناخت و تصورات یا اندیشه‌ها. ولی ر. ا. وولهاوس در این تحقیق درباره‌ی تجربه‌گرایان چندان دل‌مشغول توجیه این برچسب‌های قراردادی در خصوص مطرح‌کردن اندیشه‌های فلسفی حاکم نیست و این اجازه را می‌دهد که آن اندیشه‌ها خود از جانب خویش سخن بگویند. نویسنده با قراردادن فیلسوفان تجربه‌گرا در بستر فرهنگی معاصرشان رویکردهای متنوع آنان به فلسفه را می‌آزماید. او در وهله‌ی نخست بر روی شخصیت‌های اصلی -بیکن، هابز، لاک، بارکلی و هیوم- تمرکز می‌کند اما از فیلسوف فرانسوی به ناحق مورد غفلت قرار گرفته، پی‌یر گاساندی نیز بحث می‌کند و فصلی را به “انجمن سلطنتی لندن برای بهبود دانش طبیعی” اختصاص می‌دهد که در دهه‌ی ۱۶۶۰ بنیاد شد. او، درحالی‌که بر روی سهم آن‌ها در فلسفه‌ی نوین قرن هفدهم تمرکز می‌کند، که در وهله‌ی نخست به بحث از طبیعت شناخت و علم تجربی می‌پرداخت، جنبه‌های اخلاقی و سیاسی کار آنان را نیز برجسته می‌کند و بر اهمیت اندیشه‌های آنان برای تفکر قرن بیستم تأکید می‌ورزد.