هنوز هم می خندم

صدای تق‌تق فندک لعنتی‌اش؛ کابوس شب‎هایم بود. هرجا برای کار می‌رفتم، با اشک نظافت آنجا را انجام می‌دادم. به‌سختی صاحب‌خانه را راضی کرده بودم که مارا بیرون نیندازد. تمام حقوق یک ماهم برای اجاره‌خانه و قبض‌ها می‌رفت. این وسط من و میثاق داشتیم تلف می‌شدیم، کاش تنها زندگی می‌کردیم. شما درک نمی‌کنید، وقتی میوه‌ی نوبرانه بیاید و بچه‌ات بخواهد یعنی چه؟! از وسایل هم‌کلاسی‌هایش تعریف کند و نتوانی بخری، چقدر درد دارد. هنوز هم می‌خندم داستانی است برآمده از دل جامعه!