دوستی در تاریخ اندیشه سیاسی غرب 1 (دفتر اول:یونان،روم،مسیحیت)

«دوستی» یکی از بزرگ‌ترین فضیلت‌های انسانی در تاریخ اندیشه‌ی سیاسی به شمار می‌رود و از دیرباز مورد توجه فیلسوفان بوده است. ارسطو نخستین فیلسوفی است که «دوستی» را به‌عنوان «برترین مصلحت کشور» تصدیق می‌کند و آن را در جایگاهی بالاتر از «عدالت» برمی‌نشاند. بر همین اساس، انواع حکومت‌ها را نیز براساس انواع دوستی‌های موجود میان شهروندان قابل‌تمیز می‌داند. این توجه به «دوستی» تا دوران معاصر، با فرازونشیب‌هایی همچنان تداوم یافته است که از رویکردهای اجتماع‌محور و فردمحور تا نگاه‌های انتقادی را در بر می‌گیرد. چینش مقالات کتاب حاضر با هدف ارائه‌ی تصویری روشن از سیر تطور جایگاه و اهمیت و معنای دوستی در طول تاریخ اندیشه‌ی سیاسی صورت گرفته است و در کنار ارائه‌ی گزارشی تاریخ‌محور از سیر تحولات، رویکردی مقایسه‌ای میان اندیشه‌های متفکران بزرگ از ارسطو و افلاطون و کانت و گادامر و دریدا و .. در مباحث دیده می‌شود.