هویت و سیاست خارجی در ایران و خاورمیانه

هویت از زمان فروپاشی شوروی و جنگ‌های بالکان و بعدها ظهور گروه‌های افراطی در خاورمیانه دوباره در کانون توجه علوم سیاسی و متخصصان سیاست و حتی سیاستمداران قرار گرفته است. هویت در همان حال که می‌تواند زمینه‌ساز همکاری باشد، می‌تواند به گسترش جنگ و درگیری هم کمک کند. کتاب حاضر که نتیجه‌ی تحقیقات و مطالعات یک دهه‌ی گذشته‌ی نویسنده در زمینه‌ی هویت و سیاست خارجی است، می‌کوشد تا نشان دهد که نحوه‌ی تعریف یک دولت از هویت خود، تأثیر مستقیمی بر عملکرد آن در سیاست خارجی دارد. نویسنده ابتدا به این موضوع مهم می‌پردازد که چگونه یک هویت خاص با به‌کارگیری انواع چهره‌های قدرت تبدیل به قدرت مسلط می‌شود و می‌کوشد آن را بازتولید کند. اما چالش‌های داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی، بازتولید هویت مسلط را دشوار می‌کنند. لذا هویت دولت به مرور زمان تغییر می‌کند و این امر، خود را در سیاست خارجی نیز نشان می‌دهد. نویسنده بر همین اساس، دو جریان اصلی طرفدار اسلام سیاسی (صدور انقلاب) و طرفدار اسلام پسا-سیاسی (تعامل سازنده) را در ایران بررسی می‌کند.