تابستانی با پاسکال

مردی بود که در دوازده‌سالگی، با خطوط و دایره‌ها، ریاضیات را خلق کرد؛ در شانزده‌سالگی، عالمانه‌ترین رساله را درباره‌ی مقاطع مخروطی نوشت؛ در نوزده‌سالگی، علم حساب را به ماشین حساب تبدیل کرد؛ در بیست‌وسه‌سالگی، پدیده‌های گرانش هوا را اثبات کرد و یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات فیزیک قدیم را از بین برد؛ و در سنی که دیگران تازه دانشی در علوم انسانی به دست می‌آورند، او به پوچی این علوم پی برد و افکار خود را به سوی دین معطوف کرد؛ و از آن زمان تا زمان مرگش در سی‌ونه‌سالگی، زبان فرانسوی را تثبیت کرد و بهترین طنزها و قوی‌ترین استدلال‌ها را به این زبان نوشت؛ مردی که همه‌ی عمرش بیمار بود، و در فواصل کوتاه بین بیماری‌اش، مسائل مهم هندسه را حل کرد و افکاری را روی کاغذ ریخت که همان‌قدر که الهی‌اند، از انسان نشئت گرفته‌اند: این نابغه‌ی ترسناک، بلِز پاسکال نام داشت.