کاش رنجی کم کنیم (در ستایش بودن و فرقی داشتن)

کتاب «کاش رنجی کم کنیم» اثری‌ست اندیشیده و درخشان از سید مجید حسینی که همچون آینه‌ای مه‌آلود، ما را وامی‌دارد تا در چهره‌ی‌ خویش دقیق‌تر بنگریم. این کتاب نه روایتگر قصه‌ای‌ست پرهیاهو، بلکه پُر است از قطعات کوتاهِ فکری، جملات اندیشیده و تأمل‌برانگیز، درباره‌ی آنچه ما را انسان می‌سازد: تنهایی، رنج، تفاوت و زیستن در جهانی نامطمئن. در لابه‌لای سطرهای کتاب، نویسنده با زبانی موجز اما عمیق، به ما یادآوری می‌کند که زندگی نه همیشه ساده است، نه همواره تحمل‌پذیر. اما درست در میان رنج‌هاست که امکان شناخت، امکان دگرگونی و حتی نوعی آرامش پنهان می‌شود. جملاتی چون «فکر نکن فراموش کردی، فقط عادت کردی» یا «بیشتر آنچه تحمل می‌نامیم، نوعی خاموشی است»، نشان از درکی ژرف و انسانی از روح زمانه دارند. لحن اثر صمیمی‌ست، اما از صراحت اندیشه تهی نیست؛ ساده‌ست، اما در سادگی‌اش حکمت موج می‌زند. می‌توان گفت این کتاب، برای آنان که اهل تأمل‌اند، بسان دفترچه‌ی جیبیِ فلسفه‌ای شخصی‌ست برای روزمرگی‌های پراضطراب قرن بیست‌ویکم. «کاش رنجی کم کنیم» را باید آهسته خواند، با مکث، و گاه حتی با بغض. چراکه واژه‌ها، اگرچه کوچک‌اند، اما هرکدام بذر اندیشه‌ای‌ بزرگ‌اند.