دیوان جامی

این کتاب، دیوان اشعار عبدالرحمن بن احمد جامی با مقدمه و اشراف محمد روشن است. نورالدّین ابوالبرکات عبدالرّحمان بن نظام‌الدّین احمد بن محمّد جامى از شاعران نامدار زبان فارسى است که او را پس از حافظ بزرگ‌ترین سخن‌سراى فارسى شمرده‌اند و خاتم‌الشعرا لقب نهاده‌اند. وى در قصیده‌اى لامیه که پنج سال پیش از وفات خود سروده است و در آن پاره‌اى از سوانح احوال خود را برشمرده، سال ولادت خود را یاد مى‌کند: به سال هشتصد و هفده ز هجرت نبوى که زد ز مکّه به یثرب سرادقات جلال ز اوج قلّه پروازگاه عزّ و قدم بدین حضیض هوان سست کرده‌ام پر و بال دیوان قصاید و غزلیات این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کرده ‌است. قصاید جامی در توحید و نعت پیامبر اسلام و صحابه و اهل بیت و نیز مطالب عرفانی و اخلاقی‌ است. جامی همچنین قصایدی در مدح یا مرثیه‌ی سلاطین و حکمای زمانش سروده ‌است. غزلیات جامی غالبا از هفت بیت تجاوز نمی‌کند و اکثرا عاشقانه یا عارفانه ‌است.