میرزا

بزرگ‌ علوی نویسنده‌‌ی نوپرداز ایرانی‌ دوره‌ی‌ معاصر در سال ‌1283 ه.ق‌ در خانواده‌ای‌ بازرگان‌ و مشروطه‌‌خواه‌ به‌ دنیا آمد. وی‌ در کودکی برای‌ ادامه‌تحصیل‌ به‌ آلمان‌ فرستاده ‌شد و پس‌ از اتمام‌ تحصیلات‌ مقدماتی‌ و عالی‌ به‌ ایران‌ بازگشت‌ و به‌ تدریس‌ و نویسندگی پرداخت‌. علوی‌ در سال1323 سردبیری‌ مجله‌ی‌ ادبی‌ پیام‌ نو را بر عهده‌ گرفت‌ و طی‌ این‌سال‌ها با همکاری‌ صادق‌ هدایت و مجتبی مینوی‌ که‌ از دوستان‌ صمیمی او بودند فعالیت‌های ‌ادبی‌ مختلفی‌ انجام‌ داد و یک‌ رمان‌ و ده‌ها داستان‌ کوتاه‌ را به‌ چاپ‌ رساند؛ ولی‌ بنابه‌ دلایل‌ سیاسی و گرایشات‌ توده‌ای چندی در زندان سپری کرد و کتب وی از سال 1332 لغایت 1357 اجازه‌‌ی چاپ‌ نیافت‌ و خود نیز طی‌ این‌ سال‌ها در اروپا حضور داشت. بزرگ‌ علوی‌ پس‌ از پیروزی‌ انقلاب‌ اسلامی به‌ ایران‌ بازگشت‌ و پس‌ از چندی‌ مجددا رهسپار آلمان‌ شد. علوی‌ طی‌ سال‌های‌ اقامت‌ طولانی خود در آلمان‌ سمت‌ استادی‌ دانشگاه‌ برلین‌ را بر عهده‌ داشت‌ و پس‌ از بازنشستگی‌ نیز به‌ پژوهش‌ پرداخت‌. وی‌ در طول‌ زندگی‌ خود کتب‌ متعددی‌ نوشت‌ که‌ برخی از آن‌ها به‌ دلیل‌ سبک‌ خاص‌ نگارش‌ از کتب‌ معروف‌ فارسی‌ به شمار می‌‌آیند.