هاروکی موراکامی، نویسندهی نامآشنای ژاپنی، از نویسندگانی است که تأیید مخاطبان جهانی و منتقدان ادبی را با هم دارد؛ هم مردم کتابهایش را مثل ورق زر میبرند و هم اهالی حرفهای ادبیات برایش کف میزنند. مجموعهداستان حاضر نیز همین ویژگی را دارد و بهرغم کوتاهزمانی از انتشار جهانیاش، بسیار موردتوجه واقع شده است.
شهر و دیوارهای نامطمئنش داستانی عاشقانه است دربارهی جستوجو؛ قصیدهای است در بزرگداشت کتابها و کتابخانههایی که این گنجینهها را در خود جای دادهاند، و تمثیلی است برای این روزگار غریب. داستان در مرز خیال و واقعیت روایت میشود و میان شهر محصور، میان دیوارها و دنیایی که میشناسیم یا تصور میکنیم میشناسیم، رفتوبرگشت دارد.
پسر و دختری نوجوان عاشق هم میشوند. دختر به او میگوید خود واقعیاش جای دیگری است. شهری محصور میان دیوارها که تکشاخها در آن جولان میدهند و کتابخانهها بهجای کتاب رویاهای باستانی دارند و تکنولوژی در آن جایی ندارد.
دختر ناگهان و بهشکلی مرموز ناپدید میشود؛ مرد، در جستوجوی او، در میانسالی به شهر و میان دیوارها میرسد، و دختر را مییابد که هنوز همان سن دیدار اولشان را دارد. همهچیز ظاهرا مطابق گفتههای دختر است؛ اما پشت این نقاب دلفریب، ماجرایی شوم خفته.
چه کسی حاضر است برای حضور در رویایی مجسم، سایهاش را رها کند؟
هاروکی موراکامی در سال 1949 در کیوتو بهدنیا آمد، یعنی زمانی که ژاپن دوران پساجنگ جهانی دوم را میگذراند و وضعیتی دوگانه در قبال فرهنگ آمریکایی داشت: هم در جنگ، از این کشورِ دشمن شکست خورده بود و هم فرهنگ آمریکاییْ در حال نفوذ در فرهنگ سنتی خانوادههای ژاپنی بود. این دوگانگی و تأثیرات آن، بر فضای ذهنی و داستانیِ موراکامی نیز تأثیر بسیار داشته است؛ چنانکه گرچه او گاه از سوی ادبای هموطنش محکوم به بیاعتنایی به ساختار ادبیات ژاپن و به اصطلاح غربی بودن میشود، ولی همزمان رگههایی بسیار شرقی نیز در آثارش دارد. بههرحال، او از همان ابتدا علاقهی زیادی به ادبیات غربی داشت، از کلاسیکهای روسی گرفته تا رئالیستهای آمریکایی و سوررئالیستهای اروپایی، و از ژانرهای کارآگاهی و معمایی گرفته تا ادبیات پستمدرن. حتی بهقول خودش چون همیشه آثار غربی میخوانده، در اوایل کارِ نویسندگی، نمیدانسته ژاپنی نوشتن چگونه است.