مرگ خوش (ادبیات مدرن جهان،چشم و چراغ53)

«مرگ خوش»، تنها اثر آلبر کامو است که بعد از مرگش منتشر شده است. کامو این اثر را در جوانى نوشت و بیشترین خاطرات خود را از سفرش به منطقه‌ى بلکو، اروپاى مرکزى، به‌ویژه ایتالیا به تصویر کشید. بى‌شک کامو در این رمان تحت تأثیر نیچه بوده است. در سن بیست‌وپنج‌سالگى، کامو رمان مرگ خوش را مى‌نویسد و چهره‌ى دیونیزیوس و مقوله‌ى اراده‌ى معطوف به خوشبختى را نشان مى‌دهد که عصیان قهرمان داستان خود را با اندیشه‌ى خلاف زمانه‌ى نیچه، تغذیه مى‌کند. کامو به‌دنبال خوشبختى است و خوشبختى در گروِ داشتن پول و ثروت، و اینکه انسان فقیر نباشد. اما نیچه انسان فقیر را ناتوان و توانگر را بخشاینده مى‌داند. نیچه مى‌نویسد: “آن‌کس که از زندگى فقیر است، آن‌کس که ناتوان است زندگى را نیز بیچاره و گدا مى‌کند. کامو جایى در “مرگ خوش” مى‌نویسد: «هر آدمى احساس اراده و خوشبختى کند مستحق ثروتمندشدن است.»